از یک مدیر روابط عمومی بپرسید: کار تو دقیقاً چیست؟ احتمالاً با دسته ای از پاسخ های سرگردان مواجه می شوید. بعضی می گویند: «اخبار سازمان را منتشر می کنیم.» بعضی دیگر: «مراسم و همایش برگزار می کنیم.» عده ای هم می گویند: «صفحات اجتماعی سازمان را مدیریت می کنیم.»
همه اینها درست است. اما همه اینها کافی نیست.
بسیاری از مردم و مدیران خبر ندارند مسئولیت، کارکرد و دامنه اختیارات روابط عمومی ها چیست. روابط عمومی دلال خبر، مدیر شبکه اجتماعی، نصاب بنر، مدیر خرید هدیه یا برگزار کننده همایش نیست، هرچند این مسئولیت ها را به عنوان بخشی از شغلش پذیرفته است. در حقیقت بخش روابط عمومی باید حساب شده و با برنامه ریزی، کارا، هم راستا کننده منافع شرکت و منافع عمومی و دوطرفه باشد.
کتاب روابط خیلی عمومی نوشته حسین کلهر، با ویرایش حوراء رضایی، توسط انتشارات آریانا قلم در سال ۱۴۰۲ منتشر شده است. این کتاب در ۲۵۵ صفحه، تاکنون به چاپ چهارم رسیده و استقبال از آن نشان می دهد که حرف تازه ای برای گفتن دارد.
اگر سازمان آدم باشد، روابط عمومی پوست سازمان است. مرز بین سازمان و مخاطب است، همان جایی است که آدم های داخل با آدم های بیرون مماس می شوند. پس کارشناس این حوزه نه تنها باید خود را در امتداد تمام مرزهای سازمان کش بدهد، بلکه باید مثل شبکه عصبی خودش را پهن کند تا کل ارتباطات داخل سازمان را هم یکپارچه کند.
این استعاره ساده اما عمیق، هسته اصلی کتاب روابط خیلی عمومی را تشکیل می دهد. پوست اولین چیزی است که از یک آدم می بینیم. پوست نشان می دهد که آدم سالم است یا بیمار، خسته است یا پر انرژی. پوست مرز است، اما مرز مرده نیست. پوست نفس می کشد، تبادل می کند، واکنش نشان می دهد. و مهم تر از همه، پوست فقط یک پوسته نیست؛ با تمام بدن در ارتباط است.
روابط عمومی هم دقیقاً همینطور است.
کتاب روابط خیلی عمومی یک کتاب تألیفی است و پر از مثال ها و چالش هایی است که مدیران واحد روابط عمومی هر روز در کشورمان با آن مواجه می شوند. نویسنده با نگاهی بومی و مبتنی بر تجربه عملی، مسیر را به ۲۰ گام تقسیم کرده است.
سه فصل اول کتاب روابط خیلی عمومی درباره این است که اصلاً باید با چه کسانی در داخل و خارج سازمان ارتباط بگیریم. بسیاری از واحدهای روابط عمومی یک لیست بلند بالا از مخاطبان دارند، اما نمی دانند با هر کدام چه بگویند و چرا. این سه فصل به شما یاد می دهد که مخاطب واقعی خود را پیدا کنید و رابطه را از همان نقطه درست شروع کنید.
در این بخش از کتاب روابط خیلی عمومی، نویسنده به روش های تولید محتوای اثربخش به عنوان یکی از اصلی ترین وظایف واحد روابط عمومی اشاره کرده است. محتوایی که نه فقط پست اینستاگرامی باشد، نه فقط یک خبر کوتاه در سایت. محتوایی که واقعاً کار کند، واقعاً دیده شود و واقعاً مخاطب را به حرکت درآورد.
در هفت فصل بعدی، یعنی ۹ تا ۱۵، کتاب روابط خیلی عمومی به این موضوع اشاره شده است که مخاطب هدف را کجا می توان پیدا کرد، به او چه بگوییم و برایش چه کار کنیم که پیاممان را دریافت کند. این بخش عملاً یک نقشه راه میدانی است برای کسانی که از اتاق کنفرانس خارج می شوند و به دل بازار، کوچه و رسانه می زنند.
فصول ۱۶ تا ۱۹ کتاب روابط خیلی عمومی درباره راه حل های گوناگون واحد روابط عمومی برای حل مسائل شرکت ها و نحوه سنجش اثربخشی آنهاست. شما چه جوری می فهمید کارتان درست بوده؟ با تعداد بازدید؟ با تعداد کامنت؟ با لبخند رئیس؟ نویسنده یک سیستم ارزیابی ساده اما قابل قبول برای مدیران ارشد ارائه می دهد.
در فصل آخر کتاب روابط خیلی عمومی نکاتی بررسی شده اند که به کمک آنها می توان با همکاران باتجربه تر حوزه روابط عمومی ارتباط مؤثری برقرار کرد. چه کسانی از این حرفه سربلند بیرون آمده اند؟ چطور می شود از دانش آنها استفاده کرد بدون اینکه مزاحمشان شد؟
شاید عنوان کتاب یک جور طنز دوستانه باشد. یک جور یادآوری که روابط عمومی واقعاً «خیلی عمومی» است. خیلی از مردم فکر می کنند می توانند نظر بدهند، خیلی از مدیران فکر می کنند می توانند دستور بدهند، خیلی از کارشناسان فکر می کنند می توانند از کنار وظایف اصلی شان بگذرند.
اما کتاب روابط خیلی عمومی با همین عنوان ساده، یک خط قرمز می کشد: روابط عمومی فقط پست گذاشتن در اینستاگرام و خرید دسته گل برای مهمان ها نیست. روابط عمومی، خیلی چیزهای دیگر هم هست. خیلی عمومی تر از این حرف هاست.
مدیران روابط عمومی که هر روز با صد تا مسئله تازه روبرو می شوند
کارشناسانی که تازه وارد حرفه شده اند و نمی دانند از کجا شروع کنند
مدیران ارشد که نمی دانند از واحد روابط عمومی شان چه انتظاری داشته باشند
دانشجویانی که می خواهند بدانند در دنیای واقعی چه خبر است
هر کسی که با خودش فکر می کند «آیا من دارم درست کار می کنم؟»
کتاب روابط خیلی عمومی شبیه آن کتاب های ترجمه ای نیست که پر از مثال از برگر کینگ و تسلا و نایکی است. این کتاب دست ساز است. مثال هایش مال خودمان است. چالش هایش مال همین اداره ها و شرکت هایی است که هر روز می بینیم.
حسین کلهر، نویسنده کتاب، سال ها در حوزه روابط عمومی فعالیت کرده و حالا تجربیاتش را نه در قالب یک مقاله خشک دانشگاهی، بلکه به زبان خودمانی و صمیمی در اختیار خواننده گذاشته است.
اگر از آن دسته افرادی هستید که از کتاب های پرتکرار و شبیه به هم خسته شده اید، اگر می خواهید کتابی بخوانید که انگار با شما حرف می زند نه اینکه به شما درس بدهد، کتاب روابط خیلی عمومی را از دست ندهید. شاید بعد از خواندنش، نگاهتان به شغلتان عوض شود.
|
کلیه حقوق این سایت برای “فیوچرمدیا” محفوظ می باشد