کتاب درآمدی بر ارتباطات سنتی در ایران نوشته محمدمهدی فرقانی، با مقدمه کاظم معتمدنژاد، یکی از منابع مهم در حوزه علوم ارتباطات، تاریخ ارتباطات در ایران و شناخت ارتباطات شفاهی و چهره به چهره است. اگر می خواهید در کنار مطالعه این کتاب، مهارت هایی مانند ارتباط موثر، شناخت مخاطب، روابط عمومی انسانی، روابط رسانه ای و طراحی پیام را به صورت عملی یاد بگیرید، دوره آموزش روابط عمومی می تواند مسیر مکمل شما باشد.
موضوع اصلی کتاب، ارتباطات سنتی در ایران است؛ ارتباطاتی که پیش از سلطه رسانه های نوین، نقش مهمی در انتقال پیام، شکل دهی افکار عمومی، حفظ هویت فرهنگی، پیوند اجتماعی و حتی حرکت های جمعی داشته اند. در این کتاب، ارتباط سنتی بیشتر به ارتباط انسانی، شفاهی، چهره به چهره، بی واسطه، فردی و گروهی اشاره دارد.
اهمیت کتاب در این است که ارتباطات سنتی را ساده و ابتدایی نمی بیند. برعکس، نشان می دهد که این نوع ارتباطات با وجود ظاهر ساده، می توانند کارکردهای پیچیده داشته باشند. وعظ، خطابه، نقالی، تعزیه، سخنوری، محافل سنتی، بازار، مسجد، قهوه خانه و دیگر بسترهای ارتباط سنتی، فقط شکل های قدیمی انتقال پیام نیستند؛ آنها بخشی از حافظه ارتباطی جامعه ایرانی هستند.
این کتاب برای روابط عمومی ها هم اهمیت دارد. روابط عمومی امروز اگر فقط به رسانه های نوین، شبکه های اجتماعی و ابزارهای دیجیتال تکیه کند و سنت های ارتباطی جامعه را نشناسد، بخشی از قدرت ارتباطی خود را از دست می دهد. بسیاری از پیام ها زمانی اثرگذارتر می شوند که بر بستر اعتماد، گفت و گوی رودررو، ارتباط انسانی و شناخت فرهنگ ارتباطی جامعه ساخته شوند.
برای مطالعه منابع بیشتر درباره ارتباطات، رسانه، روابط عمومی و جامعه ایرانی، می توانید به کتاب های علوم ارتباطات و کتاب های روابط عمومی مراجعه کنید.
| ویژگی | توضیح |
|---|---|
| عنوان کتاب | درآمدی بر ارتباطات سنتی در ایران |
| نویسنده | محمدمهدی فرقانی |
| مقدمه | کاظم معتمدنژاد |
| ناشر | وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، معاونت مطبوعاتی و اطلاع رسانی، دفتر مطالعات و برنامه ریزی رسانه ها |
| ناشر چاپ قبلی | دفتر مطالعات و توسعه رسانه ها |
| محل نشر | تهران |
| سال نشر درج شده | 1391 |
| چاپ قبلی | 1387 |
| چاپ | چاپ سوم |
| تعداد صفحات در شناسنامه | 148 صفحه به اضافه 26 صفحه تصویر |
| تعداد صفحات درج شده در معرفی فروشگاهی | 174 تا 176 صفحه |
| مشخصات ظاهری | دارای تصویر |
| عنوان انگلیسی | Traditional Communication in Iran: An Introduction |
| نوع اثر | تالیف |
| شابک | 9789646757707 |
| قیمت درج شده | 25000 ریال |
| موضوع | ارتباط در ایران، تاریخ ارتباط، ارتباط گفتاری |
| رده بندی کنگره | P92 /الف94ف4 1387 |
| رده بندی دیویی | 302/20955 |
| شماره کتابشناسی ملی | 2970496 |
| کتابنامه | صفحات 145 تا 148 |
| مخاطب اصلی | دانشجویان علوم ارتباطات، روابط عمومی، رسانه، جامعه شناسی، تاریخ اجتماعی و علاقه مندان ارتباطات ایرانی |
کتاب درآمدی بر ارتباطات سنتی در ایران درباره شیوه های سنتی ارتباط در جامعه ایرانی است. محمدمهدی فرقانی در این کتاب به ارتباطاتی می پردازد که پیش از گسترش رسانه های جدید، نقش مهمی در انتقال پیام، ایجاد پیوند اجتماعی و شکل دادن به ذهنیت جمعی داشته اند.
منظور کتاب از ارتباط سنتی، بیشتر ارتباط انسانی، شفاهی، چهره به چهره و بی واسطه است. این نوع ارتباط می تواند میان افراد، گروه ها، اجتماعات محلی، مراکز مذهبی، بازارها، آیین ها، مراسم، خطیبان، نقالان، واعظان و سخنوران شکل بگیرد.
نکته مهم کتاب این است که ارتباطات سنتی را فقط مربوط به گذشته نمی داند. هرچند جوامع جدید پیچیده تر شده اند و رسانه های نوین بخش بزرگی از ارتباطات را به خود اختصاص داده اند، اما ارتباطات سنتی هنوز هم در جامعه نفوذ دارند. دلیل این نفوذ، نزدیکی آنها به نیازهای انسانی، عاطفی، معنوی، فرهنگی و اجتماعی مردم است.
کتاب همچنین نشان می دهد که ارتباطات نوین زمانی موفق تر و کارآمدتر می شوند که بتوانند بر زیرساخت های ارتباطات سنتی سوار شوند. یعنی رسانه جدید اگر فرهنگ ارتباطی جامعه را نشناسد، ممکن است پیامش عمیق نشود. این نگاه برای روابط عمومی، رسانه و ارتباطات امروز بسیار مهم است.
مطالعه این کتاب مهم است، چون ارتباطات را فقط از زاویه رسانه های جدید، فناوری و ابزارهای دیجیتال نمی بیند. امروز همه درباره شبکه های اجتماعی، رسانه های آنلاین، هوش مصنوعی و روابط عمومی دیجیتال حرف می زنند؛ اما فهم ارتباطات ایرانی بدون شناخت ارتباطات سنتی ناقص است.
بسیاری از الگوهای اعتماد، نفوذ، اقناع، شنیدن، سخن گفتن، جمع شدن، روایت کردن و انتقال پیام در جامعه ایرانی ریشه در ارتباطات سنتی دارد. اگر روابط عمومی، رسانه یا سیاستگذاری ارتباطی این ریشه ها را نشناسد، ممکن است پیام هایی طراحی کند که از نظر فنی درست اما از نظر فرهنگی بی اثر باشند.
این کتاب کمک می کند مخاطب بفهمد چرا ارتباط چهره به چهره هنوز مهم است، چرا سخنرانی و خطابه همچنان اثر دارند، چرا آیین ها و مراسم حامل پیام هستند، چرا تعزیه و نقالی فقط هنر نیستند بلکه رسانه های سنتی اند، و چرا شبکه های سنتی ارتباطی در جنبش های اجتماعی ایران نقش داشته اند.
برای روابط عمومی ها، مطالعه این کتاب می تواند یادآور یک نکته مهم باشد: ارتباطات فقط ابزار نیست؛ رابطه است. اعتماد، حضور، زبان، فرهنگ، چهره، صدا، آیین و حافظه جمعی نیز بخشی از ارتباط هستند.
محمدمهدی فرقانی نویسنده کتاب درآمدی بر ارتباطات سنتی در ایران است. او در این اثر به یکی از حوزه های کمتر دیده شده در مطالعات ارتباطات پرداخته است: ارتباطات سنتی در جامعه ایرانی.
اهمیت کار فرقانی در این است که به جای تمرکز صرف بر رسانه های جدید، ریشه های تاریخی، فرهنگی و اجتماعی ارتباط را در ایران بررسی می کند. او نشان می دهد که ارتباطات سنتی با وجود تغییرات گسترده اجتماعی، هنوز هم برای فهم رفتار ارتباطی ایرانیان اهمیت دارند.
در این کتاب، کاظم معتمدنژاد نیز مقدمه ای درباره جایگاه ارتباطات سنتی در مطالعات ارتباطی معاصر نوشته است. حضور نام معتمدنژاد در مقدمه کتاب، به اثر جایگاه مهم تری در حوزه علوم ارتباطات ایران می دهد.
کتاب درآمدی بر ارتباطات سنتی در ایران در چهار فصل اصلی تنظیم شده است. هر فصل بخشی از مفهوم ارتباطات سنتی را توضیح می دهد؛ از اهمیت و ضرورت شناخت آن تا بررسی زمینه ها، شیوه ها، ارتباط گران سنتی و نقش شبکه ارتباطات سنتی در جنبش های اجتماعی ایران.
| فصل | محور اصلی | توضیح |
|---|---|---|
| فصل اول | اهمیت ارتباطات سنتی | بررسی منزلت ارتباطات سنتی و ضرورت شناخت آنها در کنار ارتباطات نوین |
| فصل دوم | زمینه های ارتباطات سنتی | بررسی مراکز، پیام ها، محتواها، شیوه ها و ارتباط گران سنتی |
| فصل سوم | شیوه ها و ارتباط گران سنتی | بازشناسی وعظ، خطابه، سخنوری، سخنرانی، تعزیه و نقالی |
| فصل چهارم | شبکه ارتباطات سنتی و جنبش های اجتماعی | بررسی نقش ارتباطات سنتی در برخی جنبش های اجتماعی ایران |
فصل اول کتاب به اهمیت و جایگاه ارتباطات سنتی اختصاص دارد. نویسنده در این فصل توضیح می دهد که چرا شناخت ارتباطات سنتی برای فهم ارتباطات در ایران ضروری است.
در نگاه کتاب، ارتباطات سنتی گرچه ممکن است ساده یا ابتدایی به نظر برسند، اما از کارکردهای عمیق و پیچیده برخوردارند. ارتباط چهره به چهره، ارتباط شفاهی، اعتماد شخصی، حضور در جمع، سخن گفتن مستقیم و انتقال پیام در بستر آیین ها و اجتماعات، همه بخشی از این ارتباطات هستند.
این فصل همچنین بر ضرورت هماهنگی و همراهی ارتباطات سنتی با ارتباطات نوین تاکید دارد. یعنی رسانه های نوین نباید ارتباطات سنتی را کاملا کنار بگذارند؛ بلکه باید از ظرفیت های آنها برای اثرگذاری بیشتر استفاده کنند.
فصل دوم به زمینه های اصلی ارتباطات سنتی در ایران می پردازد. در این فصل، چهار محور مهم بررسی می شود:
مراکز ارتباطات سنتی
پیام ها و محتواهای ارتباطات سنتی
شیوه های ارتباطات سنتی
ارتباط گران سنتی
مراکز ارتباطات سنتی می توانند محل هایی باشند که مردم در آنها جمع می شوند، پیام می شنوند، گفت و گو می کنند و نسبت به مسائل اجتماعی، دینی، فرهنگی یا سیاسی واکنش نشان می دهند. مسجد، بازار، قهوه خانه، مراسم مذهبی، آیین های جمعی و مجالس سخنرانی نمونه هایی از چنین فضاهایی هستند.
پیام های ارتباطات سنتی نیز معمولا فقط خبری نیستند. آنها می توانند اخلاقی، مذهبی، اجتماعی، سیاسی، فرهنگی، حماسی، روایی یا آیینی باشند. همین تنوع، ارتباطات سنتی را به یک نظام گسترده ارتباطی تبدیل می کند.
فصل سوم کتاب به بازشناسی برخی ارتباط گران، پیام ها و شیوه های ارتباطات سنتی می پردازد. موضوعاتی مانند وعظ، خطابه، سخنوری، سخنرانی، تعزیه و نقالی در این فصل بررسی می شوند.
وعظ و خطابه از مهم ترین شکل های ارتباط شفاهی در جامعه ایرانی بوده اند. واعظ یا خطیب فقط سخنران نبود؛ او در بسیاری از موقعیت ها نقش رسانه، مفسر، هشداردهنده، آموزش دهنده و انتقال دهنده ارزش ها را ایفا می کرد.
تعزیه نیز فقط یک نمایش آیینی نیست. تعزیه نوعی رسانه سنتی است که از ترکیب صدا، روایت، بدن، موسیقی، تصویر، حرکت، نماد و احساس استفاده می کند. این ویژگی ها باعث می شود پیام آن فقط شنیده نشود، بلکه تجربه شود.
نقالی نیز از شکل های مهم روایت شفاهی در ایران است. نقال با استفاده از صدا، حرکت، حافظه، داستان، ریتم و حضور زنده، پیام را به مخاطب منتقل می کند. این شیوه ارتباطی نشان می دهد که روایت در فرهنگ ایرانی چه نقش مهمی داشته است.
برای مطالعه مرتبط در حوزه روایت و رسانه، وبینار رایگان کتاب سواد روایت و کتاب گزارش نویسی داستانی روایی پیشنهاد می شود.
فصل چهارم کتاب به نقش شبکه ارتباطات سنتی در برخی جنبش های اجتماعی ایران می پردازد. این فصل از نظر تاریخی و ارتباطی اهمیت زیادی دارد، چون نشان می دهد ارتباطات سنتی فقط در سطح آیین و فرهنگ باقی نمانده اند، بلکه در تحولات اجتماعی نیز نقش داشته اند.
شبکه ارتباطات سنتی می تواند پیام را از یک نقطه به نقطه دیگر منتقل کند، اعتماد ایجاد کند، مردم را بسیج کند، روایت مشترک بسازد و زمینه کنش جمعی را فراهم کند. در جامعه ای که رسانه های مدرن گستردگی امروز را نداشته اند، همین شبکه های سنتی نقش مهمی در گردش پیام داشته اند.
این فصل برای فهم ارتباط میان فرهنگ، جامعه و حرکت های اجتماعی مهم است. همچنین به روابط عمومی و ارتباطات سیاسی نشان می دهد که شبکه های غیررسمی و سنتی گاهی قدرت اثرگذاری بیشتری از رسانه های رسمی دارند.
ارتباط سنتی در کتاب درآمدی بر ارتباطات سنتی در ایران به ارتباط انسانی، شفاهی، چهره به چهره، بی واسطه، فردی و گروهی اشاره دارد. این ارتباط معمولا بر حضور مستقیم، گفت و گو، شنیدن، دیدن، اعتماد، صدا، زبان بدن، آیین، خاطره و تجربه جمعی استوار است.
ارتباط سنتی ممکن است در ظاهر ساده باشد، اما می تواند بسیار اثرگذار باشد. وقتی پیام از طریق یک فرد مورد اعتماد، در یک جمع آشنا، با زبان فرهنگی مردم و در یک موقعیت آیینی یا اجتماعی منتقل می شود، قدرت نفوذ آن افزایش می یابد.
در این معنا، ارتباط سنتی فقط مربوط به گذشته نیست. حتی امروز هم بسیاری از پیام ها از طریق ارتباط رودررو، نشست های کوچک، مراسم، گفت و گوهای محلی، توصیه افراد معتبر و شبکه های غیررسمی اثرگذار می شوند.
یکی از نکات مهم کتاب درآمدی بر ارتباطات سنتی در ایران، رابطه میان ارتباطات سنتی و ارتباطات نوین است. نویسنده تاکید می کند که ارتباطات نوین هر جا بر زیرساخت های ارتباطات سنتی شکل گرفته اند، موفق تر و کارآمدتر بوده اند.
این نکته برای رسانه و روابط عمومی امروز بسیار مهم است. ابزارهای دیجیتال به تنهایی پیام را موثر نمی کنند. اگر پیام با فرهنگ، زبان، اعتماد، تجربه و عادت های ارتباطی مردم هماهنگ نباشد، ممکن است دیده شود اما اثر عمیق نگذارد.
ارتباطات نوین می توانند از سرعت، گستره و فناوری استفاده کنند؛ اما ارتباطات سنتی از اعتماد، نزدیکی، حضور و تجربه انسانی بهره می برند. ترکیب این دو می تواند ارتباطی موثرتر بسازد.
برای مطالعه مرتبط کتاب روابط عمومی همراه منبع مکمل خوبی است.
کتاب درآمدی بر ارتباطات سنتی در ایران برای روابط عمومی ها کاربرد جدی دارد. روابط عمومی فقط به انتشار خبر، تولید محتوا یا مدیریت شبکه اجتماعی محدود نیست. روابط عمومی یعنی ایجاد ارتباط انسانی و موثر میان سازمان و مخاطبان.
در بسیاری از موقعیت ها، ارتباط چهره به چهره، جلسه حضوری، سخنرانی، نشست محلی، گفت و گو با گروه های مرجع، حضور در مراسم، شنیدن مستقیم مخاطبان و استفاده از افراد مورد اعتماد، اثر بیشتری از پیام های رسمی دارد.
روابط عمومی اگر ارتباطات سنتی را بشناسد، بهتر می تواند پیام خود را در بستر فرهنگی جامعه طراحی کند. برای مثال، در موضوعاتی مثل ارتباط با جامعه محلی، مسئولیت اجتماعی، بحران، فرهنگ سازمانی، آموزش عمومی، کمپین های اجتماعی و ارتباطات داخلی، ظرفیت های ارتباط سنتی همچنان مهم هستند.
برای مطالعه مرتبط، کتاب اصول مردمداری و کتاب مسئولیت اجتماعی در روابط عمومی پیشنهاد می شود.
رسانه های سنتی و ارتباطات سنتی، بخشی از تاریخ رسانه ای جامعه ایران هستند. پیش از گسترش روزنامه، رادیو، تلویزیون و رسانه های دیجیتال، بسیاری از پیام ها از طریق گفتار، آیین، نمایش، شعر، خطابه، نقالی، تعزیه، بازار، مسجد و شبکه های محلی منتقل می شدند.
این شکل های ارتباطی به مخاطب نزدیک بودند و زبان مردم را می شناختند. به همین دلیل، فهم آنها برای تحلیل رسانه های امروز هم مهم است. بسیاری از رسانه های جدید، وقتی از روایت، تصویر، صدا، لحن، گفت و گو و حضور انسانی استفاده می کنند، در واقع بخشی از میراث ارتباطات سنتی را در شکل تازه ای ادامه می دهند.
برای مطالعه مرتبط، کتاب ارتباطات تصویری و کتاب جذابیت و رسانه می توانند مکمل این نگاه باشند.
جامعه ایرانی در طول تاریخ، شکل های متنوعی از ارتباطات سنتی را تجربه کرده است. ارتباطات شفاهی، روایت، مجلس، آیین، مراسم، بازار، مسجد، قهوه خانه، خطابه، نقالی و تعزیه، فقط شکل های فرهنگی نیستند؛ آنها راه های ساختن معنا، انتقال خبر، شکل دهی احساس جمعی و ایجاد پیوند اجتماعی بوده اند.
شناخت این سنت ها برای فهم جامعه ایرانی اهمیت دارد. بسیاری از رفتارهای ارتباطی امروز، حتی در فضای دیجیتال، ردپایی از همین سنت ها دارند. برای مثال، میل به روایت شفاهی، اعتماد به چهره آشنا، تاثیر افراد مرجع، نقش جمع، اهمیت لحن و قدرت داستان هنوز در ارتباطات ایرانی دیده می شود.
به همین دلیل، کتاب درآمدی بر ارتباطات سنتی در ایران فقط یک کتاب تاریخی نیست؛ منبعی برای فهم امروز نیز هست.
ارتباط سنتی به ارتباط انسانی، شفاهی، چهره به چهره، بی واسطه و مبتنی بر حضور مستقیم اشاره دارد.
ارتباط شفاهی نوعی ارتباط است که پیام از طریق گفتار، صدا، لحن، روایت و گفت و گو منتقل می شود.
ارتباط چهره به چهره ارتباطی مستقیم است که در آن فرستنده و گیرنده پیام در حضور یکدیگر قرار دارند.
ارتباط گران سنتی افرادی مانند واعظان، خطیبان، سخنوران، نقالان و اجراگران آیینی هستند که در انتقال پیام نقش داشته اند.
تعزیه نوعی نمایش آیینی و رسانه سنتی است که از روایت، موسیقی، حرکت، نماد و احساس برای انتقال پیام استفاده می کند.
نقالی یکی از شیوه های روایت شفاهی در ایران است که از داستان، صدا، حرکت و حافظه برای ارتباط با مخاطب بهره می گیرد.
شبکه ارتباطات سنتی به مسیرهای غیررسمی، آیینی، محلی و انسانی انتقال پیام در جامعه اشاره دارد.
این مفهوم به رابطه میان شیوه های قدیمی ارتباط و رسانه های جدید اشاره دارد و نشان می دهد رسانه های نوین بدون شناخت ریشه های ارتباطی جامعه، کمتر اثرگذار می شوند.
این کتاب برای دانشجویان علوم ارتباطات منبعی مناسب برای شناخت ارتباطات سنتی، تاریخ ارتباطات و ارتباطات ایرانی است.
دانشجویان روابط عمومی با مطالعه این کتاب می توانند بفهمند ارتباط موثر فقط به ابزارهای جدید وابسته نیست و ریشه های فرهنگی و انسانی دارد.
پژوهشگران رسانه، تاریخ ارتباطات، جامعه شناسی ارتباطات و فرهنگ ایرانی می توانند از این کتاب در مطالعات خود استفاده کنند.
روابط عمومی ها برای طراحی پیام، ارتباط با جامعه، مسئولیت اجتماعی، ارتباطات محلی و ارتباطات چهره به چهره می توانند از این کتاب بهره ببرند.
کسانی که در حوزه فرهنگ، آیین، آموزش عمومی، فعالیت اجتماعی و ارتباط با جامعه کار می کنند، می توانند از شناخت ارتباطات سنتی استفاده کنند.
روزنامه نگاران و تولیدکنندگان محتوا برای فهم روایت، گفتار، فرهنگ ارتباطی و ریشه های رسانه ای جامعه ایرانی می توانند این کتاب را مطالعه کنند.
کسانی که به تاریخ اجتماعی، جنبش های اجتماعی و شبکه های ارتباطی سنتی در ایران علاقه دارند، مخاطبان مهم این کتاب هستند.
کتاب درآمدی بر ارتباطات سنتی در ایران برای روابط عمومی، رسانه و ارتباطات چند کاربرد مهم دارد.
اول، ریشه های ارتباط انسانی و شفاهی در جامعه ایرانی را توضیح می دهد.
دوم، نشان می دهد ارتباطات سنتی با وجود تغییرات رسانه ای هنوز اثرگذارند.
سوم، برای روابط عمومی ها یادآوری می کند که ارتباط چهره به چهره، اعتماد و حضور انسانی همچنان مهم است.
چهارم، به رسانه ها کمک می کند اهمیت روایت، صدا، آیین، نمایش و تجربه جمعی را بهتر بفهمند.
پنجم، برای ارتباطات فرهنگی و اجتماعی کاربرد دارد، چون به بسترهای سنتی انتقال پیام توجه می کند.
ششم، نشان می دهد ارتباطات نوین زمانی موفق ترند که با زیرساخت های ارتباطات سنتی هماهنگ باشند.
هفتم، برای تحلیل جنبش های اجتماعی ایران و نقش شبکه های ارتباطی غیررسمی قابل استفاده است.
برای تکمیل مهارت های عملی ارتباطی، وبینارهای فیوچرمدیا می توانند مسیر آموزشی مرتبطی در حوزه رسانه، روابط عمومی و ارتباطات باشند.
کتاب درآمدی بر ارتباطات سنتی در ایران چند نقطه قوت مهم دارد:
تمرکز تخصصی بر ارتباطات سنتی در ایران
توجه به ارتباط شفاهی و چهره به چهره
بررسی وعظ، خطابه، سخنوری، تعزیه و نقالی
پیوند دادن ارتباطات سنتی با ارتباطات نوین
توجه به نقش ارتباطات سنتی در جنبش های اجتماعی ایران
مقدمه کاظم معتمدنژاد درباره جایگاه ارتباطات سنتی
مناسب بودن برای دانشجویان علوم ارتباطات
کاربرد برای روابط عمومی، رسانه و ارتباطات فرهنگی
توجه به زمینه های بومی ارتباطات در ایران
کمک به فهم عمیق تر جامعه ایرانی و فرهنگ ارتباطی آن
کتاب درآمدی بر ارتباطات سنتی در ایران به شما کمک می کند ریشه های ارتباط انسانی، شفاهی، چهره به چهره و سنتی در جامعه ایرانی را بهتر بشناسید. این شناخت برای روابط عمومی مهم است، چون روابط عمومی فقط با ابزارهای جدید، شبکه های اجتماعی و رسانه های رسمی ساخته نمی شود؛ بلکه به اعتماد، گفت و گو، حضور، شنیدن و شناخت فرهنگ مخاطب نیاز دارد.
در دوره آموزش روابط عمومی مهارت هایی مانند شناخت مخاطب، تولید پیام، خبرنویسی، ارتباط با رسانه، ارتباطات سازمانی، روابط عمومی دیجیتال، مدیریت پیام و پاسخگویی آموزش داده می شود.
اگر کتاب درآمدی بر ارتباطات سنتی در ایران به شما نشان می دهد ارتباط در فرهنگ ایرانی چه ریشه هایی دارد، دوره آموزش روابط عمومی فیوچرمدیا کمک می کند این شناخت را در طراحی پیام، ارتباط با مخاطب، روابط رسانه ای، مسئولیت اجتماعی و روابط عمومی انسانی به کار بگیرید.
کتاب درآمدی بر ارتباطات سنتی در ایران نوشته محمدمهدی فرقانی، منبعی مهم برای شناخت ارتباطات شفاهی، چهره به چهره، آیینی و سنتی در جامعه ایرانی است. این کتاب نشان می دهد که ارتباطات سنتی با وجود گسترش رسانه های نوین، هنوز هم از نفوذ و اعتبار برخوردارند.
اهمیت کتاب در این است که به ریشه های بومی ارتباطات در ایران توجه دارد. وعظ، خطابه، سخنوری، تعزیه، نقالی، مراکز ارتباطات سنتی و شبکه های ارتباطی غیررسمی، همه بخشی از تاریخ ارتباطی جامعه ایران هستند و برای فهم امروز نیز اهمیت دارند.
برای دانشجویان علوم ارتباطات، روابط عمومی، رسانه، جامعه شناسی و علاقه مندان فرهنگ ایرانی، این کتاب می تواند منبعی مفید باشد. همچنین برای روابط عمومی ها یادآور این نکته است که ارتباط موثر فقط با فناوری ساخته نمی شود؛ بلکه به اعتماد، حضور انسانی، روایت، گفت و گو و شناخت فرهنگ ارتباطی جامعه نیاز دارد.
اگر به دنبال منبعی درباره ارتباطات سنتی، ارتباط شفاهی، تاریخ ارتباطات در ایران و پیوند ارتباطات سنتی و نوین هستید، کتاب درآمدی بر ارتباطات سنتی در ایران محمدمهدی فرقانی انتخابی مهم و قابل مطالعه است.
کتاب درآمدی بر ارتباطات سنتی در ایران نوشته محمدمهدی فرقانی است.
مقدمه کتاب را کاظم معتمدنژاد نوشته است.
این کتاب توسط وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، معاونت مطبوعاتی و اطلاع رسانی، دفتر مطالعات و برنامه ریزی رسانه ها منتشر شده است.
در اطلاعات شناسنامه، سال 1391 برای این چاپ ذکر شده و چاپ قبلی آن نیز در سال 1387 آمده است.
موضوع اصلی کتاب، ارتباط در ایران، تاریخ ارتباطات، ارتباط گفتاری و ارتباطات سنتی است.
شابک کتاب 9789646757707 است.
در شناسنامه کتاب، 148 صفحه به اضافه 26 صفحه تصویر آمده است. در برخی معرفی های فروشگاهی، تعداد صفحات 174 یا 176 صفحه ذکر شده است.
ارتباطات سنتی در این کتاب عمدتا به ارتباط انسانی، شفاهی، چهره به چهره، بی واسطه، فردی و گروهی اشاره دارد.
بر اساس معرفی ک درآمدی بر ارتباطات سنتی در ایرانتاب، اثر در چهار فصل تنظیم شده است.
فصل اول درباره اهمیت ارتباطات سنتی، فصل دوم درباره زمینه های اصلی ارتباطات سنتی، فصل سوم درباره وعظ، خطابه، تعزیه و نقالی، و فصل چهارم درباره نقش شبکه ارتباطات سنتی در جنبش های اجتماعی ایران است.
کتاب درآمدی بر ارتباطات سنتی در ایران برای دانشجویان علوم ارتباطات، روابط عمومی، رسانه، جامعه شناسی، تاریخ اجتماعی، فعالان فرهنگی و علاقه مندان ارتباطات ایرانی مناسب است.
بله. روابط عمومی ها با مطالعه این کتاب می توانند نقش ارتباط چهره به چهره، اعتماد، روایت، حضور انسانی و ارتباطات سنتی را در طراحی پیام و ارتباط با جامعه بهتر بفهمند.
این کتاب ریشه های ارتباط انسانی و سنتی در جامعه ایرانی را توضیح می دهد. دوره آموزش روابط عمومی کمک می کند این شناخت در کنار مهارت هایی مانند تولید پیام، خبرنویسی، ارتباط با رسانه، شناخت مخاطب و روابط عمومی دیجیتال به صورت عملی استفاده شود.
کتاب های مبانی کلی ارتباطات جمعی، دانشنامه علوم ارتباطات، روابط عمومی از زاویه ارتباطات، اصول مردمداری، مسئولیت اجتماعی در روابط عمومی و ارتباطات تصویری از منابع مرتبط با این کتاب هستند.
