کتاب جامعه شناسی معرفتی ادبیات و ارتباطات نوشته ابراهیم فیاض، از آثار نظری منتشر شده توسط دفتر مطالعات و برنامه ریزی رسانه هاست. این کتاب به یکی از پرسش های مهم در علوم ارتباطات و مطالعات فرهنگی می پردازد: آیا می توان نظریه ارتباطی را فقط با تکیه بر نظریه های غربی فهمید، یا باید از دل فرهنگ، ادبیات، تاریخ و نظام معرفتی خود نیز به نظریه پردازی رسید؟
اهمیت کتاب از همین جا آغاز می شود. بسیاری از متون ارتباطات، نظریه های رسانه، جامعه شناسی و فرهنگ را از سنت های فکری غربی وارد می کنند و سپس می کوشند آنها را بر جامعه ایرانی تطبیق دهند. اما کتاب جامعه شناسی معرفتی ادبیات و ارتباطات مسیر متفاوتی را پیشنهاد می کند. نویسنده تلاش دارد با استفاده از جامعه شناسی معرفتی، راهی برای ساخت نظریات ارتباطی منطبق با ویژگی های اسلامی ایرانی نشان دهد؛ آن هم نه به شکل شعاری، بلکه با تکیه بر ادبیات فارسی و میراث فرهنگی برآمده از آن.
در این کتاب، ادبیات فقط مجموعه ای از متن های زیبا یا آثار تاریخی نیست. ادبیات به مثابه منبع معرفت، حافظه فرهنگی و میدان ارتباطی دیده می شود. وقتی جامعه ای قرن ها با شاهنامه، شعر فارسی، روایت های حماسی، حکمت ادبی و میراث زبانی خود زندگی کرده، طبیعی است که این میراث در شکل گیری ارتباطات، فرهنگ، هویت و فهم اجتماعی آن جامعه نقش داشته باشد.
کتاب جامعه شناسی معرفتی ادبیات و ارتباطات برای مخاطبانی مناسب است که می خواهند ارتباطات را عمیق تر از سطح رسانه و پیام ببینند. این کتاب نشان می دهد که ارتباطات فقط تکنولوژی، رسانه جمعی یا انتقال اطلاعات نیست؛ ارتباطات با معرفت، فرهنگ، ادبیات، سیاستگذاری و توسعه فرهنگی پیوند دارد.
برای مطالعه تکمیلی درباره نسبت ارتباطات و مسیر توسعه فرهنگی، کتاب پیشرفت و تعالی می تواند مکمل مناسبی برای این اثر باشد.
جامعه شناسی معرفتی شاخه ای از جامعه شناسی است که به رابطه میان معرفت و جامعه می پردازد. پرسش اصلی آن این است که دانش، باورها، نظریه ها، ارزش ها و شیوه های فهم جهان چگونه در زمینه اجتماعی شکل می گیرند. به بیان ساده تر، جامعه شناسی معرفتی می پرسد انسان ها چگونه چیزی را درست، معنادار، علمی، طبیعی یا بدیهی می دانند و این دانستن چه نسبتی با جامعه، فرهنگ و تاریخ دارد.
وقتی این نگاه وارد حوزه ارتباطات می شود، پرسش های مهمی شکل می گیرد. رسانه ها چگونه معرفت تولید می کنند؟ جامعه چگونه از طریق زبان، ادبیات، رسانه و ارتباطات، جهان را معنا می کند؟ نظریه های ارتباطی چگونه در بسترهای اجتماعی خاص شکل گرفته اند؟ آیا می توان بدون توجه به زمینه فرهنگی ایران، نظریه ارتباطی مناسب جامعه ایرانی ساخت؟
کتاب جامعه شناسی معرفتی ادبیات و ارتباطات تلاش می کند به همین پرسش ها نزدیک شود. نویسنده به جای آنکه ارتباطات را فقط فرایند ارسال پیام از فرستنده به گیرنده بداند، آن را در نسبت با معرفت، جامعه، ادبیات و فرهنگ تحلیل می کند. این نگاه، ارتباطات را از یک مهارت فنی به یک مسئله عمیق فرهنگی و نظری تبدیل می کند.
برای خوانندگانی که به بحث زبان، معنا، قدرت و متن علاقه دارند، کتاب تحلیل گفتمان انتقادی نیز می تواند در کنار این کتاب مطالعه شود.
یکی از ویژگی های مهم کتاب جامعه شناسی معرفتی ادبیات و ارتباطات، توجه به ادبیات فارسی است. در نگاه نویسنده، ادبیات فارسی فقط میراثی هنری نیست، بلکه بستری برای فهم جامعه، ارتباطات و نظام معرفتی ایرانی است. شعر، حماسه، داستان، حکمت و روایت های ادبی در ایران همواره نقشی فراتر از سرگرمی یا زیبایی داشته اند. آنها حامل ارزش ها، تجربه های تاریخی، هویت جمعی و شیوه های ارتباطی جامعه بوده اند.
برای مثال، شاهنامه فقط یک متن حماسی نیست. شاهنامه شبکه ای از روایت ها، نمادها، شخصیت ها، الگوهای اخلاقی، سیاست، قدرت، خرد، گفت و گو، جنگ، صلح، وطن، هویت و فرهنگ است. وقتی یک جامعه قرن ها با چنین متنی زیسته، نمی توان آن را از نظریه ارتباطی و فرهنگی آن جامعه جدا دانست.
ادبیات فارسی در بسیاری از دوره ها نقش رسانه فرهنگی را داشته است. پیش از گسترش رسانه های مدرن، شعر، داستان، خطابه، نقل، مجالس ادبی و روایت های شفاهی و مکتوب، بخشی از نظام ارتباطی جامعه را می ساختند. مردم از طریق ادبیات، جهان را می فهمیدند، ارزش ها را منتقل می کردند و هویت جمعی خود را بازسازی می کردند.
کتاب جامعه شناسی معرفتی ادبیات و ارتباطات از همین منظر اهمیت دارد. این کتاب می خواهد نشان دهد که برای نظریه پردازی ارتباطی در ایران، باید به ادبیات فارسی به عنوان منبعی معرفتی و ارتباطی نگاه کرد، نه فقط به عنوان موضوعی ادبی.
کتاب جامعه شناسی معرفتی ادبیات و ارتباطات در چهار فصل تنظیم شده است. این فصل ها از مباحث نظری جامعه شناسی معرفت آغاز می شوند و در نهایت به تحلیل فرآیند ارتباطی شاهنامه و توسعه فرهنگ می رسند. همین مسیر نشان می دهد که کتاب ابتدا چارچوب نظری خود را می سازد و سپس آن را به ادبیات و فرهنگ ایرانی پیوند می زند.
در فصل اول، نویسنده به جامعه شناسی معرفتی آمریکایی و ارتباطات می پردازد. در این بخش، بحث هایی درباره جامعه معرفتی مید، ارتباطات میان فرهنگی و جامعه شناسی معرفتی مرتون مطرح می شود. این فصل برای فهم بنیادهای نظری کتاب اهمیت دارد، زیرا نشان می دهد نویسنده با سنت های شناخته شده جامعه شناسی و ارتباطات وارد بحث می شود.
جورج هربرت مید در سنت تعامل گرایی نمادین، به نقش ارتباط، زبان، نمادها و تعامل اجتماعی در شکل گیری خود و جامعه توجه داشت. از این زاویه، ارتباطات فقط انتقال پیام نیست، بلکه فرایندی است که هویت و معنا در آن ساخته می شود. این نگاه می تواند برای فهم جامعه شناسی معرفتی ارتباطات بسیار مهم باشد.
رابرت مرتون نیز در جامعه شناسی علم و معرفت، به رابطه میان ساختارهای اجتماعی و تولید دانش توجه داشت. ورود چنین بحث هایی به کتاب نشان می دهد نویسنده می خواهد نظریه ارتباطی را در نسبت با جامعه شناسی معرفت بررسی کند، نه در سطح مدل های ساده ارتباطی.
این فصل برای دانشجویان ارتباطات و جامعه شناسی اهمیت دارد، چون پلی میان نظریه های اجتماعی و مطالعات ارتباطی ایجاد می کند.
فصل دوم، موضوع جامعه شناسی معرفت در ادبیات را مورد توجه قرار می دهد. این فصل یکی از بخش های محوری کتاب است، زیرا نشان می دهد ادبیات چگونه می تواند حامل معرفت اجتماعی باشد. ادبیات در این نگاه، صرفا بازتاب احساسات فردی نویسنده یا شاعر نیست؛ بلکه می تواند نشان دهنده نوعی آگاهی جمعی، نظام ارزشی و ساختار معرفتی یک جامعه باشد.
وقتی آثار ادبی یک جامعه را بررسی می کنیم، می توانیم بفهمیم مردم آن جامعه چگونه درباره قدرت، اخلاق، عدالت، عشق، جنگ، خدا، طبیعت، خانواده، سیاست و هویت فکر کرده اند. ادبیات، حافظه فرهنگی جامعه است و این حافظه در شکل گیری ارتباطات اجتماعی نقش دارد.
در فضای ایرانی، این بحث اهمیت بیشتری پیدا می کند. چون ادبیات فارسی فقط در کتابخانه ها نمانده، بلکه در زبان روزمره، ضرب المثل ها، آموزش، سیاست، دین، اخلاق، روابط اجتماعی و حتی رسانه های جدید حضور دارد. بسیاری از مفاهیم فرهنگی ما هنوز با زبان ادبی و تاریخی فهمیده می شوند.
برای مطالعه در حوزه رابطه دین، ارتباطات، فرهنگ و رسانه، کتاب برگزیده دانشنامه دین ارتباطات و رسانه می تواند مکملی متفاوت و مرتبط باشد.
در فصل سوم، نویسنده مبانی سیاستگذاری فرهنگ ارتباطی را بر اساس جامعه شناسی معرفتی ارتباطات و فرآیندهای برنامه ریزی توسعه فرهنگی تحلیل می کند. این بخش کتاب را از سطح بحث نظری به سطح سیاستگذاری نزدیک می کند.
اگر جامعه شناسی معرفتی به ما نشان دهد که معرفت و ارتباطات در بستر اجتماعی و فرهنگی شکل می گیرند، آنگاه سیاستگذاری فرهنگی نیز نمی تواند بدون شناخت این بستر انجام شود. نمی توان برای فرهنگ ارتباطی جامعه برنامه ریزی کرد، اما نظام معرفتی، ادبیات، هویت، زبان و میراث فرهنگی آن را نادیده گرفت.
این فصل برای مدیران فرهنگی، سیاستگذاران رسانه، پژوهشگران ارتباطات و فعالان روابط عمومی اهمیت دارد. چون نشان می دهد سیاستگذاری ارتباطی فقط مسئله ابزارها و رسانه ها نیست؛ مسئله فهم فرهنگ، معنا و جامعه است.
برای تکمیل این بحث، کتاب سیاست گذاری رسانه ای [لینک بده به: صفحه کتاب سیاست گذاری رسانه ای در کتابخانه فیوچرمدیا] انتخاب مناسبی است.
فصل چهارم به فرآیند ارتباطی شاهنامه و توسعه فرهنگ می پردازد. این فصل احتمالا خاص ترین و ایرانی ترین بخش کتاب است. شاهنامه در اینجا فقط یک اثر ادبی بررسی نمی شود، بلکه به عنوان فرآیندی ارتباطی دیده می شود؛ متنی که در طول تاریخ با جامعه ایرانی ارتباط برقرار کرده، هویت ساخته، ارزش منتقل کرده و در توسعه فرهنگ نقش داشته است.
شاهنامه از نظر ارتباطی، مجموعه ای از روایت ها و نمادهاست که در حافظه جمعی ایرانیان حضور دارد. شخصیت های شاهنامه، مفاهیمی مانند خرد، داد، وطن، پهلوانی، قدرت، خیانت، وفاداری و سرنوشت را در قالب روایت به جامعه منتقل کرده اند. چنین متنی می تواند در نظریه پردازی ارتباطی بومی اهمیت ویژه داشته باشد.
این فصل نشان می دهد که برای فهم ارتباطات در ایران، نباید فقط به رسانه های مدرن نگاه کرد. پیش از روزنامه، رادیو، تلویزیون و اینترنت، جامعه ایرانی از طریق روایت، شعر، حماسه، نقل و سنت ادبی با خود و تاریخش ارتباط برقرار می کرده است. این میراث هنوز هم در ساختار فرهنگی و ارتباطی جامعه اثرگذار است.
| ویژگی | توضیح |
|---|---|
| نام کتاب | جامعه شناسی معرفتی ادبیات و ارتباطات |
| نویسنده | ابراهیم فیاض |
| ناشر | دفتر مطالعات و برنامه ریزی رسانه ها |
| تاریخ انتشار خبر کتاب | 7 آبان 1389 |
| قطع | وزیری |
| قیمت زمان انتشار | 2500 تومان |
| موضوع | جامعه شناسی معرفت، ادبیات، ارتباطات، رسانه، فرهنگ ایرانی |
| ساختار کتاب | چهار فصل |
| محورهای اصلی | جامعه شناسی معرفتی آمریکایی، مید، مرتون، ادبیات فارسی، سیاستگذاری فرهنگ ارتباطی، توسعه فرهنگی، شاهنامه |
| مخاطب اصلی | دانشجویان ارتباطات، جامعه شناسی، ادبیات، رسانه، مطالعات فرهنگی، روابط عمومی و پژوهشگران فرهنگ ایرانی |
| تعداد صفحات | در اطلاعات ارائه شده ذکر نشده است |
| شابک | در اطلاعات ارائه شده ذکر نشده است |
یکی از اهداف مهم کتاب جامعه شناسی معرفتی ادبیات و ارتباطات، فراهم کردن زمینه ای برای نظریه پردازی منطبق بر ویژگی های اسلامی ایرانی است. این موضوع در فضای علوم انسانی ایران اهمیت زیادی دارد. بسیاری از رشته های علوم انسانی، از جمله ارتباطات، با نظریه هایی شکل گرفته اند که در زمینه های تاریخی و اجتماعی غرب تولید شده اند. این نظریه ها ارزش علمی دارند، اما همیشه نمی توانند بدون بازاندیشی، همه ویژگی های جامعه ایرانی را توضیح دهند.
کتاب ابراهیم فیاض تلاش می کند راهی برای نظریه پردازی از درون فرهنگ ایرانی پیشنهاد کند. این به معنای کنار گذاشتن کامل نظریه های غربی نیست، بلکه به معنای گفت و گو با آنها و در عین حال توجه به منابع معرفتی بومی است. ادبیات فارسی، شاهنامه، میراث فرهنگی، تجربه تاریخی ایران و نظام معنایی اسلامی ایرانی، می توانند در تولید نظریه ارتباطی نقش داشته باشند.
این بحث برای دانشجویان ارتباطات اهمیت دارد، چون آنها را از مصرف صرف نظریه ها به سمت تولید نظریه سوق می دهد. نظریه ارتباطی زمانی زنده و اثرگذار است که بتواند با واقعیت های فرهنگی و اجتماعی جامعه خود ارتباط برقرار کند.
برای تکمیل این نگاه در حوزه ارتباطات و توسعه، کتاب ارتباطات و توسعه می تواند منبعی نزدیک و مفید باشد.
اگرچه کتاب جامعه شناسی معرفتی ادبیات و ارتباطات در سال 1389 معرفی و منتشر شده، اما مسئله اصلی آن هنوز برای امروز اهمیت دارد. در دوران رسانه های دیجیتال، شبکه های اجتماعی و هوش مصنوعی، شاید برخی تصور کنند ادبیات کلاسیک و جامعه شناسی معرفت از فضای رسانه ای امروز فاصله دارند. اما اتفاقا پرسش کتاب امروز هم جدی است: جامعه ایرانی در میان انبوه پیام های دیجیتال، هویت و معرفت خود را از کجا می گیرد؟
رسانه های جدید سرعت ارتباطات را افزایش داده اند، اما مسئله معنا همچنان باقی است. جامعه برای فهم خود، فقط به تکنولوژی نیاز ندارد؛ به روایت، حافظه، زبان، ادبیات، تاریخ و نظام ارزشی نیز نیاز دارد. اگر ارتباطات دیجیتال از ریشه های فرهنگی جدا شود، ممکن است سرعت داشته باشد اما عمق نداشته باشد.
از این زاویه، کتاب جامعه شناسی معرفتی ادبیات و ارتباطات می تواند به ما یادآوری کند که ارتباطات امروز باید با میراث فرهنگی گفت و گو کند. رسانه ایرانی اگر می خواهد اثرگذار، هویت مند و عمیق باشد، نمی تواند از ادبیات فارسی و نظام معنایی فرهنگ ایرانی بی خبر باشد.
برای مطالعه درباره نسبت رسانه های جدید و روزنامه نگاری، کتاب روزنامه نگاری شهروندی و دموکراسی می تواند پیوندی میان سنت ارتباطی و تحول دیجیتال ایجاد کند.
در نگاه اول، کتاب جامعه شناسی معرفتی ادبیات و ارتباطات ممکن است کاملا نظری و دانشگاهی به نظر برسد. اما برای روابط عمومی نیز اهمیت دارد. روابط عمومی حرفه ای فقط انتشار خبر و اطلاعیه نیست؛ روابط عمومی باید زبان، فرهنگ، مخاطب، نمادها و نظام معنایی جامعه را بشناسد.
یک روابط عمومی موفق در ایران، اگر با ادبیات، فرهنگ و حافظه تاریخی مخاطب ایرانی بیگانه باشد، پیام هایش سطحی و کم اثر می شود. مخاطب ایرانی فقط با اطلاعات خام ارتباط برقرار نمی کند؛ با روایت، لحن، نشانه، احترام فرهنگی، واژه های آشنا و معنای اجتماعی پیام نیز ارتباط می گیرد.
کتاب جامعه شناسی معرفتی ادبیات و ارتباطات به روابط عمومی ها یادآوری می کند که ارتباط موثر، از دل شناخت فرهنگ و معرفت اجتماعی می آید. اگر روابط عمومی بخواهد برای نهاد فرهنگی، آموزشی، رسانه ای یا اجتماعی پیام تولید کند، باید بداند جامعه چگونه معنا را دریافت می کند و چه منابع فرهنگی در ذهن مخاطب حضور دارند.
برای مطالعه عملی تر درباره ارتباط روابط عمومی با رسانه و تولید پیام، کتاب ارتباطات رسانه ای در عمل می تواند مکمل کاربردی این کتاب باشد.
کتاب جامعه شناسی معرفتی ادبیات و ارتباطات نشان می دهد که ارتباطات فقط انتقال پیام نیست؛ ارتباطات با معرفت، فرهنگ، ادبیات، هویت و توسعه اجتماعی پیوند دارد. این نگاه برای کسی که می خواهد روابط عمومی را حرفه ای یاد بگیرد، بسیار ارزشمند است. چون روابط عمومی اگر فقط به تکنیک بسنده کند و فرهنگ مخاطب را نشناسد، پیام هایش ماندگار و اثرگذار نخواهد شد.
در روابط عمومی، شناخت مخاطب فقط شناخت سن، جنسیت یا محل زندگی نیست. باید فهمید مخاطب چگونه معنا می سازد، به چه روایت هایی اعتماد می کند، چه نمادهایی برای او مهم است، چه زبان و لحنی را معتبر می داند و چه تجربه فرهنگی پشت دریافت پیام او قرار دارد. این همان جایی است که مباحثی مانند جامعه شناسی معرفت، ادبیات و فرهنگ به کار روابط عمومی نزدیک می شوند.
دوره آموزش روابط عمومی فیوچرمدیا می تواند ادامه کاربردی مطالعه چنین کتابی باشد. در این دوره، مهارت هایی مانند شناخت مخاطب، تولید پیام، خبرنویسی روابط عمومی، ارتباط با رسانه، مدیریت محتوا و طراحی ارتباط موثر آموزش داده می شود.
اگر کتاب جامعه شناسی معرفتی ادبیات و ارتباطات به شما کمک می کند پشتوانه فرهنگی و نظری ارتباطات را بهتر بفهمید، دوره آموزش روابط عمومی فیوچرمدیا می تواند نشان دهد چگونه این فهم را در پیام سازی، ارتباط با رسانه و فعالیت حرفه ای روابط عمومی به کار بگیرید.
این کتاب برای دانشجویان ارتباطات مناسب است، چون آنها را با نگاهی فراتر از مدل های فنی ارتباط آشنا می کند و ارتباطات را در نسبت با معرفت، ادبیات و فرهنگ بررسی می کند.
برای دانشجویان جامعه شناسی، کتاب نمونه ای از پیوند جامعه شناسی معرفت با رسانه، ادبیات و ارتباطات است. این اثر می تواند برای علاقه مندان به جامعه شناسی فرهنگ نیز مفید باشد.
دانشجویان ادبیات می توانند با مطالعه این کتاب، به ادبیات فارسی از زاویه ارتباطات و جامعه شناسی معرفتی نگاه کنند. این نگاه، ادبیات را از سطح متن ادبی به سطح نظام ارتباطی و فرهنگی جامعه می برد.
کتاب برای پژوهشگران مطالعات فرهنگی نیز اهمیت دارد، چون به رابطه فرهنگ، معرفت، ادبیات، هویت و ارتباطات می پردازد.
کارشناسان روابط عمومی، به ویژه در حوزه های فرهنگی، آموزشی و رسانه ای، می توانند از این کتاب برای شناخت عمیق تر فرهنگ مخاطب و اهمیت زبان و روایت در پیام سازی استفاده کنند.
نخستین نقطه قوت کتاب، میان رشته ای بودن آن است. این اثر جامعه شناسی معرفت، ادبیات، ارتباطات، رسانه، سیاستگذاری فرهنگی و توسعه را در کنار هم قرار می دهد.
نقطه قوت دوم، توجه به نظریه پردازی اسلامی ایرانی است. کتاب تلاش می کند راهی برای تولید نظریه ارتباطی متناسب با ویژگی های فرهنگی ایران پیشنهاد کند.
نقطه قوت سوم، استفاده از ادبیات فارسی به عنوان منبع معرفتی است. این نگاه باعث می شود ادبیات فقط موضوعی زیبایی شناختی نباشد، بلکه در قلب بحث ارتباطات و فرهنگ قرار گیرد.
نقطه قوت چهارم، توجه به شاهنامه به عنوان فرآیند ارتباطی است. این بخش می تواند برای پژوهشگران فرهنگ ایرانی و ارتباطات بسیار الهام بخش باشد.
نقطه قوت پنجم، پیوند میان نظریه و سیاستگذاری است. کتاب فقط در سطح بحث نظری باقی نمی ماند و به مبانی سیاستگذاری فرهنگ ارتباطی و توسعه فرهنگی نیز توجه می کند.
کتاب جامعه شناسی معرفتی ادبیات و ارتباطات اثری نظری و جدی است و همین ویژگی باعث می شود برای مخاطب عمومی کمی دشوارتر از کتاب های مهارتی روزنامه نگاری یا روابط عمومی باشد. خواننده برای استفاده بهتر از کتاب، بهتر است با مفاهیمی مانند جامعه شناسی معرفت، نظریه ارتباطات، مطالعات فرهنگی و ادبیات فارسی آشنایی اولیه داشته باشد.
ارزش اصلی کتاب در این است که پرسشی مهم را طرح می کند: چگونه می توان از دل فرهنگ و ادبیات ایرانی به نظریه ارتباطی رسید؟ این پرسش برای جامعه علمی ایران مهم است، زیرا بسیاری از نظریه های ارتباطات از زمینه های فرهنگی دیگر وارد شده اند و نیاز به بازخوانی، بومی سازی و نقد دارند.
البته این کتاب را بهتر است در کنار منابع دیگر نیز مطالعه کرد. برای فهم بهتر نظریه های ارتباطات، منابع پایه ارتباطات لازم است. برای فهم بهتر ادبیات فارسی، منابع تخصصی ادبیات ضروری اند. برای کاربرد رسانه ای، کتاب های سیاستگذاری، گفتمان، رسانه و روابط عمومی می توانند مکمل باشند.
با وجود این، کتاب جامعه شناسی معرفتی ادبیات و ارتباطات اثری متفاوت است، چون تلاش می کند ادبیات فارسی، شاهنامه، جامعه شناسی معرفت و ارتباطات را در یک گفت و گوی نظری کنار هم بنشاند.
کتاب جامعه شناسی معرفتی ادبیات و ارتباطات اثر ابراهیم فیاض، اثری میان رشته ای درباره نسبت جامعه شناسی معرفت، ادبیات فارسی، رسانه، ارتباطات و توسعه فرهنگی است. این کتاب تلاش می کند نشان دهد که نظریه ارتباطی را می توان از مسیر شناخت معرفت اجتماعی، میراث ادبی و فرهنگ ایرانی نیز پیگیری کرد.
کتاب در چهار فصل، از جامعه شناسی معرفتی آمریکایی و اندیشه های مید و مرتون آغاز می کند، سپس جامعه شناسی معرفت در ادبیات را بررسی می کند، بعد به سیاستگذاری فرهنگ ارتباطی و برنامه ریزی توسعه فرهنگی می پردازد و در نهایت، فرآیند ارتباطی شاهنامه و توسعه فرهنگ را تحلیل می کند.
ارزش اصلی کتاب در این است که ارتباطات را صرفا انتقال پیام نمی داند. ارتباطات در این اثر، با معرفت، ادبیات، هویت، فرهنگ و جامعه پیوند دارد. برای دانشجویان ارتباطات، جامعه شناسی، ادبیات، مطالعات فرهنگی، روابط عمومی و پژوهشگران فرهنگ ایرانی، این کتاب می تواند منبعی متفاوت و تامل برانگیز باشد.
اگر به نظریه پردازی بومی، فرهنگ ایرانی، ادبیات فارسی و ارتباطات علاقه دارید، کتاب جامعه شناسی معرفتی ادبیات و ارتباطات می تواند دریچه ای جدی برای فکر کردن به این پرسش باشد که جامعه ایرانی چگونه از دل ادبیات و معرفت فرهنگی خود، با جهان ارتباط برقرار می کند.
این کتاب درباره نقش جامعه شناسی معرفتی در رسانه، ادبیات و ارتباطات است و تلاش می کند راهی برای دستیابی به نظریه ارتباطی بر اساس فرهنگ اسلامی ایرانی و ادبیات فارسی نشان دهد.
نویسنده کتاب جامعه شناسی معرفتی ادبیات و ارتباطات ابراهیم فیاض است.
این کتاب توسط دفتر مطالعات و برنامه ریزی رسانه ها منتشر شده است.
کتاب در چهار فصل تنظیم شده است: جامعه شناسی معرفتی آمریکایی و ارتباطات، جامعه شناسی معرفت در ادبیات، سیاستگذاری فرهنگ ارتباطی و برنامه ریزی توسعه فرهنگی، و فرآیند ارتباطی شاهنامه و توسعه فرهنگ.
فصل چهارم کتاب به فرآیند ارتباطی شاهنامه و نقش آن در توسعه فرهنگ می پردازد و شاهنامه را به عنوان متنی مهم در نظام ارتباطی و فرهنگی ایران بررسی می کند.
این کتاب برای دانشجویان و پژوهشگران ارتباطات، جامعه شناسی، ادبیات فارسی، مطالعات فرهنگی، رسانه، روابط عمومی و علاقه مندان به نظریه پردازی اسلامی ایرانی مناسب است.
جامعه شناسی معرفتی بررسی می کند که معرفت و معنا چگونه در بستر جامعه شکل می گیرند. رسانه ها نیز در تولید و توزیع معرفت اجتماعی نقش دارند؛ بنابراین این دو حوزه ارتباط نزدیکی با هم دارند.
چون ادبیات فارسی به عنوان بخشی از میراث فرهنگی و معرفتی ایران، می تواند منبعی برای فهم ارتباطات، هویت و نظریه پردازی بومی باشد.
بله. روابط عمومی ها برای تولید پیام موثر باید فرهنگ، زبان، ادبیات و نظام معنایی مخاطب را بشناسند. این کتاب نگاه عمیق تری به پشتوانه فرهنگی ارتباطات می دهد.
این کتاب پایه نظری و فرهنگی ارتباطات را تقویت می کند. دوره آموزش روابط عمومی فیوچرمدیا می تواند این نگاه را به مهارت های عملی مانند تولید پیام، شناخت مخاطب، ارتباط با رسانه و مدیریت محتوا وصل کند.
